<ถั่ว>>

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเจ้าชายองค์หนึ่งปรารถนาจะแต่งงานกับเจ้าหญิง แต่เจ้าหญิงนั้นจะต้องเป็นเจ้าหญิงที่แท้จริง เจ้าชายจึงเดินทางไปทั่วโลกเพื่อตามหาเจ้าหญิง แต่ก็ไม่พบที่ไหนที่พระองค์ปรารถนา มีเจ้าหญิงมากมาย แต่ก็ยากที่จะรู้ว่าพวกเธอเป็นเจ้าหญิงที่แท้จริงหรือไม่ มักจะมีบางอย่างในตัวพวกเธอที่ไม่เป็นไปตามที่ควรจะเป็น ดังนั้นเจ้าชายจึงกลับบ้านด้วยความเศร้า เพราะพระองค์ปรารถนาอย่างยิ่งที่จะได้แต่งงานกับเจ้าหญิงที่แท้จริง

เย็นวันหนึ่งเกิดพายุร้ายแรงขึ้น มีฟ้าร้องฟ้าผ่า และฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูเมือง กษัตริย์ชราจึงไปเปิดประตู

เจ้าหญิงองค์หนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าประตู แต่โอ้พระเจ้า! ฝนและลมทำให้เธอดูโทรมเหลือเกิน น้ำไหลลงมาจากผมและเสื้อผ้าของเธอ ไหลลงไปถึงปลายรองเท้าและไหลออกมาที่ส้นรองเท้าอีกครั้ง แต่เธอก็ยังบอกว่าเธอเป็นเจ้าหญิงตัวจริง

“เดี๋ยวเราก็รู้กันเองแหละ” พระราชินีชราคิดในใจ แต่พระองค์ไม่ได้ตรัสอะไร เดินเข้าไปในห้องนอน หยิบเครื่องนอนทั้งหมดออกจากเตียง แล้ววางเมล็ดถั่วลงไปที่ก้นเตียง จากนั้นก็หยิบที่นอนยี่สิบหลังมาวางทับบนเมล็ดถั่ว แล้ววางที่นอนขนเป็ดอีกยี่สิบหลังทับลงไปบนที่นอนเหล่านั้น

เจ้าหญิงต้องนอนคิดเรื่องนี้ทั้งคืน เช้ามาจึงมีคนถามพระองค์ว่านอนหลับสบายหรือไม่

“โอ้ แย่มากเลย!” เธอกล่าว “ฉันแทบไม่ได้หลับตาเลยทั้งคืน พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าในเตียงมีอะไร แต่ฉันนอนบนอะไรแข็งๆ จนตัวฉันช้ำไปหมด น่ากลัวจริงๆ!”

ตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่าเธอเป็นเจ้าหญิงตัวจริง เพราะเธอรู้สึกถึงเมล็ดถั่วที่ทะลุผ่านที่นอนยี่สิบชั้นและเตียงขนเป็ดอีกยี่สิบเตียง

มีแต่เจ้าหญิงตัวจริงเท่านั้นที่จะอ่อนไหวได้ขนาดนั้น

ดังนั้นเจ้าชายจึงรับนางเป็นภรรยา เพราะบัดนี้เขารู้แล้วว่าเขามีเจ้าหญิงที่แท้จริง และเมล็ดถั่วถูกนำไปเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์ ซึ่งยังคงสามารถเห็นได้จนถึงทุกวันนี้ หากไม่มีใครขโมยไป

นั่นเป็นเรื่องจริง